Black Tides of Obscurity albüm incelemesi | Müzik dinlemek için çok güzel zamanlar bunlar (sık söylerim). Çıta inanılmaz yükseldi ve kaliteye alışan bizler, bundan yirmi yıl önce dinlesek dibimizin düşebileceği albümlere kulak çevirir olduk. Herkesin çok iyi black metal yaptığı bir dünya da çok iyi black metal yapmak bir süre sonra değer kaybediyor. Albümleri anlamak, ayrıştırmak zorlaşıyor ve ilgi yavaş yavaş azalıyor. Fakat sonra Earth Rot gibi bir topluluk çıkıyor ve sizi içine düştüğünüz rehavette amansızca yakalıyor.
Earth Rot kimdir?
Avustralya’lı bir death/black metal grubudur. Sizce de bu ara bu iki türü birleştirmek çok sık rastlanan bir şey olmadı mı? Neyse efendim, topluluk 2013 yılından beri müzik yapıyor ve bugünkü konumuz olan Black Tides of Obscurity topluluğun geçtiğimiz Mart ayında çıkan üçüncü albümüdür.
Earth Rot nasıl bir müzik yapıyor?
Gerçektende black metalle death metalin harmanı bir müzik yapıyorlar. İlk dönemlerinde işin black metal tarafı daha yoğunmuş, her geçen albümle birlikte daha karışım biraz daha homojen bir hal almış.
Black Tides of Obscurity’de ise topluluk sadece death ve black metalle sınırlı bir müzik icra etmemiş, kalıpları olabildiğince genişletmiş. Ekstrem metal türlerinin hepsine dokunmuş. Muazzam bir çeşitlilik söz konusu.
Albümün tümünde black ve death metal benzer ağırlıklardalar fakat parça detaylarına indikçe şarkıdan şarkıya kadranın değiştiğini göreceksiniz. Albümden rastgele üç tane şarkı seçip dinlerseniz grubun türünü farklı ifade edebilirsiniz.
Black Tides of Obscurity hakkında iyi şeyler
Çok zengin bir albüm oluşu sanırım en öncelikli konumuz. Amerikan death metalinden fin gothic metaline kadar bir çok şey bulabileceksiniz bu albümde. Hadi gelin bunun albüm içindeki en uç örneklerinden bir tanesi olan Towards a Godless Shrine’a yakından bakalım.
Marduk’un Blond Beast’ine selam eden davullarla başlıyor şarkı. Ardından oryantal bir pasajla göbek atmaya başlıyoruz. Sonra ne oluyor lan diyemeden aşırı militarist bir bölüm başlıyor (arkadan gelen thrash metal lead’leri falan). Sonra biraz daha yükseliyor, ökeden saçımızı başımızı yoluyoruz. Tekrar göbek atmaya neden başladık hiç bilmiyorum biraz önce cinnet halindeydik. Kapanışına doğru birden bire 90’ların sonundan bir Amorphis rifiyle karşılaşmamızı ise nasıl anlamlandıracağımı gerçekten hiç bilmiyorum.
Ve evet bu curcuna albümün en iyi, en ilgi çekici yanlarından bir tanesi. Dediğim gibi albümün en uç örneğini anlattım size, albüm genelinde şarkılar bu kadar “potpori” gibi hissettirmiyor. Fakat şundan eminim, beğenin beğenmeyin hiçbir şarkıyı sıkıcı bulacağınızı sanmıyorum. Neredeyse her şarkıda, o şarkıya has bir bölüm, bir numara kesinlikle var ve genel olarak çok güzeller.
Bir bölümü kapatmadan The Cape of Storms’un rock’n roll pasajına da ayrıca selam olsun.
Black Tides of Obscurity hakkında kötü şeyler
Black Tides of Obscurity iyi özelliği aynı zamanda kötü özelliği olan albümlerden. Genel olarak bu kadar çeşitlilik bir süre sonra bağlam sorunu yaşatıyor bende. Bütün bu çeşitliliği bir birine bağlayacak karakteristik bir şeye, bir dokunuşa ihtiyaçları var ve sanırım o henüz oluşmuş durumda değil. Ama kesinlikle doğru yoldalar.
Black Tides of Obscurity hakkında son sözler
Earth Rot çeşitliliği, fikirleri ve bunları gayet güzel uygulayışıyla beni benden aldı. Yer yer bağlamdan kopup ard arda dizilmiş (ama inci gibi) rastgele riflerle karşı karşıyayım gibi hissetsem de albümü dinlerken çok keyif aldığımı kabul etmek zorundayım. Earth Rot’un onlarca belki de yüzlerce iyi albüm arasından bu özellikleriyle de ayrışarak kendine yer açabildiğini düşünüyorum. Muhakkak dinleyin.
Bir yanıt yazın