Katatonia – Last Fair Deal Gone Down

Last Fair Deal Gone Down İncelemesi | Katatonia konseri öncesi çıktığımız maraton tüm hızıyla devam ediyor ve sanırım biraz geride kaldık :/ Bakalım yetiştirebilecek miyiz diyorum ve eğer okumadıysanız sizleri Cemiyetin hazırladığı diğer Katatonia incelemelerine de davet ediyorum.

Tüm Katatonia albümleri özeldir (Brave Murder Day biraz daha özeldir). Topluluğun çıkardığı her albümle bir öncekinin üstüne bir şeyler koyması, evrilmesi, kendine yeni bir form kazandırması fakat bir önceki adımları görmezden gelmemesi ve bu albümlerden oluşan büyük resmin bu kadar güzel oluşu (son albüm hariç diyelim) tüm Katatonia albümlerini özel yapıyor. Dolayısıyla tüm Katatonia albümleri özeldir derken sadece kişisel bir görüşten bahsetmiyoruz aslında (kişisel tarafları da olmakla beraber).

Mesela Last Fair Deal Gone Down. Topluluğun müziğinde daha progresif etkiler için kalıcı bir yer açılmadan önce çıkan standart rock kalıplarındaki son doom/depresif rock albümü (düşündümde Viva Emptiness’i de bu dönemin içinde kabul edebiliriz belki…). Üstelik öyle bir albümki hem besteler tarafında hem de Jonas’ın vokal performansıyla topluluğun o zamana kadar yaptığı her şeyin bir üstü.

Adamlar bu albümde yaptıkları işten plak şirketiyle birlikte öyle bir gurur duymuşlar ki Peaceville hiç çekinmeden albümün üstüne “Probably the best Peaceville album Ever” sticker’ı yapıştırmış (ama Darkthrone? şaka şaka). Kendi adıma böyle bir cümle kurmayacağım (en azından diğer Katatonia albümlerini düşünerek, yoksa yemişim Darkthrone’u) fakat Last Fair Deal Gone Down için kurabileceğim bir kaç tane “en”li cümle var.

En ağır (tempo bazında değil), en karanlık, en üzücü ve dinlerken bazen en zorladığım Katatonia albümü olması gibi. Hemen hemen her şarkısında çocukluğumdan (ergenliğimden demem daha doğru olur sanırım) kalbi kırık bir anı barındırıyor kendileri. Ama inanın albümün değerini sadece bu nostalji hissi üzerinden biçmiyorum. Katatonia Last Fair Deal Gone Down ile çok daha büyük bir dünyaya geçiş yapıyor.

Her şeyden önce Jonas bundan önceki iki albümdeki amatörlüğü tamamen geride bırakıp, sonrasında her notasının hastası olduğumuz billur (ehi) berraklığındaki vokaline bu albümde kavuşuyor.

Kayıt kalitesi ve genel sound ise bu albümle birlikte çok daha renkli ve çok daha geniş bir dünyaya geçiyor. Akustiğimsi struming’ler rüyalarımızı delip geçen lead gitar tonlarıya bir araya geliyor ve endüstriyel örneklemeler arasında Jonas’ın üst üste kaydedilmiş vokalleri bizleri tatlı tatlı aşağı çekiyor. Lead melodiler içinse oturur şiir yazarım (bu yazının twitter postu viral olursa cidden yazarım).

Özetlemek gerekirse hem Discouraged Ones ve hem de Tonight’s Decision‘da, hem vokal hem de sound için geçerli olduğuna inandığım “tam olarak oturmayan bir şeyler var durumu” Last Fair Deal Gone Down ile öyle güzel bir şekilde çözülüyor ki sanki bahsi geçen albümler Last Fair Deal Gone Down’a ulaşılsın diye yapılmış gibi hissettiriyor. Bu albümü çok sevdiğimi söylemiş miydim?

Öne çıkan şarkılara gelirsek, şey… Sanırım albümde cidden sevmediğim tek şarkı olan We Must Bury You’dan bahsetmek en kolayı olur. Neden yapmışlar ki böyle birşey. Neyse tadımız kaçmasın. Bazen de I Transpire biraz sıkıcı geliyor. Onun dışında hiçbiri boş olmamakla beraber Dispossession (Ursula is that you?), Chrome, Teargas, Clean Today, The Future of Speech ve bonus şarkı Help Me Disappear için çocuğumu keserim ki her halde albümün yarısını saydım.

Neredeyse albümün tümünde belki çoşkuyla, belki göz yaşlarıyla (belki ikisi birden) eşlik edebileceğiniz bir nakarat, tüylerinizi diken diken eden bir lead gitar ve gençliğimi bana geri verin ulan diye haykırabileceğiniz bir pasaj var. Demiştim ağır bir albüm diye (tempo olarak değil).

Eğer tüm Katatonia albümlerine bir tane “en” seçiyor olsaydık sanırım Last Fair Deal Gone Down için en karanlığı seçerdim. Yıllardır dinlediğim, kalbime yakın yerlerde tuttuğum bu topluluk için çoğu zaman albümlerden ziyade şarkılardan bahseder hale geldim. Hatta çok güzel bir katatonia hitleri playlistim var spotify’da (üç yoruma paylaşırım). Dolayısıyla en iyi albüm gibi bir cümle kurmak o kadar kolay değil. Fakat kurmak zorunda olsaydım Last Fair Deal işi benim için hiç kolaylaştırmazdı (Viva Emptines ve Night Is The New Day ile birlikte).