Sentenced albümlerini inceleme serüvenimizin sonuna doğru yaklaşıyoruz. Ulaş’la beraber giriştiğimiz bu maceranın önceki duraklarına Sentenced sayfamızdan ulaşabilirsiniz. Crimson incelemesiyle birlikte yolculuğumuzun en önemli kısmı geride kaldı gibi düşünüyor olabilirsiniz. Lütfen yapmayın, The Cold White Light eğer daha önceden radarınıza girmeydiyse çok büyük bir hata yapıyor olabilirsiniz.
Crimson’dan 2 yıl sonra (2002) yayınlanan The Cold White Light sound olarak Crimson’a diğer Sentenced albümlerine nazaran daha fazla benzemekle beraber, aslına bakarsanız Crimson’un devamı niteliğinde bir albüm değildir. Basit bir metaforla örneklemek gerekirse, Crimson kırmızıysa The Cold White Light buz mavisidir.
Konevitsan kirkonkellot adlı enstrümental (bildiğim kadarıyla Fin folk müziğinden bir potpori) introyu saymazsak Cross My Heart and Hope to Die ile başlıyor albüm. Eğer daha önceden dinlemediyseniz hemen her şeyi bırakıp dinlemeniz gereken bir Sentenced hit’idir bu şarkı. Gitarların kristal sesiyle arpejlerin muazzam melodileri hem enerjik hem duygusal bir feryada dönüşümüne hemen tanıklık etmelisiniz. Sentenced müziğinde sırtını hep melankoliye dayamıştı. Fakat daha önce hiçbir melakolik hit’i bu kadar enerjik olmamıştı. Albümün kesinlikle en önemli şarkılarından bir tanesi ve muhteşem bir açılış.
Takipçisi parçalar Brief Is The Light ve Neverlasting albümün enerjik ve pozitif (bu adamlar ne kadar pozitif olabiliyorsa) şarkıları. Brief özetle alnımızda ne yazıyorsa o, çok kasma, hayatını yaşa mesajını topluluğun tonunda veren, bu duruşuyla Crimson’un gerçekçiliğini hatırlatan bir şarkı. Neverlasting sözlerinde de dediği gibi “No you have to sale your soul, cause its great to lose control” şarkısı. Hadi birer shot (line?) daha!!!
Aika Mutlaa Muistot (Everything is nothing to me) ise albumin ilk ağırbaşlı balladı. Dürüst olacağım, bu albümün çıktığı dönemde 19 yaşında zıvanadan çıkmış bir aptal aşıktım (ya da romantik mi demeliyim… aptal aşık daha iyi galiba) ve bu şarkı arabesk etkisiyle bazen dinleyemeyeceğim kadar yoğunlaşa biliyordu. Bu yönünü övmek niyetinde değilim ama işte öyle şarkılar vardır ya. Öyle bir şarkı işte.
Blood & Tears’ı Brief Is The Light’ın ruh ikizi olarak kabul ediyorum. Topluluğun hayat nedir sorusuna verdiği samimi cevaplardan bir tanesi daha. “Tüm zorluklarına rağmen bir an geldi ve hepsine değdi” şarkısı. You Are the One ise içinde melankolinin m’sini barındırmayan, enerjisi ve morali yüksek aşk şarkımız. Topluluk için bu bir ilk miydi acaba?
Guilt and Regret… Sözlerini ilk okuduğumda betondan bir tokat yemiş gibi hissetmiştim, bazı satırlarında hala aynı etkiyi hissediyorum. Ölen umudun artından suçluluk ve pişmanlıkla beraber tutulan bu destansı yas. Ardından gelen The Luxury of a Grave öldük (kendimize değer vermiyoruz) ama hala neşemiz yerinde diyen, Fin kara mizahının vücud bulmuş hali. No One There ise albümün görkemli, duygusal, kalp kıran, tıpkı nakaratında dediği gibi yüreğimizden soğuk rüzgarların geçmesini sağlayan muazzam kapanışı.
The Cold White Light her ne kadar içinde yüksek tempolar ve neşeli melodilere rağmen bence Crimson’a göre daha karanlık bir albümdür. Frozen’la arasındaki farksa hayata dair düşüncelerini daha olgun ve bu olgunluğun getirdiği bir mesafeyle anlatıyor oluşudur. Çıktığı dönemde bu mesafe ve o dönemde “bu tür” müzik yapan grupların popülerliği (HIM?) yüzünden The Cold White Light garip bir yerde sıkışmıştır.
Estetik anlayış, bestelerdeki yaratıcı yaklaşım ve söz yazımı. Albümün tüm bileşenlerinde ağırbaşlı ve soğuk mesafeyi hissediyorsunuz. Bu mesafe topluluğun kariyerinin son yıllarındaki tutumlarıyla birleşince Sentenced hikayesinin final öncesi twist’i ve son foreshadowing’i olarak albümleşiyor. Frozen samimiyeti ve Crimson olgunluğundan sonra biraz neon ışıklarına bulanmış gibi hissettirse de The Cold White en az takipçisi albümler kadar anlamı bir albüm ve topluluğun bana göre çıkardığı üçüncü başyapıttır. Muhakkak dinleyin.
Bir yanıt yazın