Nihilistic Estrangement albüm incelemesi | İtalyan black metal grubu Forgotten Tomb geçtiğimiz günlerde (8 Mayıs) kariyerinin onuncu albümü Nihilistic Estrangement ile tekrar karşımıza çıktı.
Forgotten Tomb hakkında
İtalyan topluluk 2000’lerin başında sanatçı Ferdinando Marchisio’nun tek kişilik projesi olarak hayat buluyor. İlk birkaç albüm boyunca depressive/suicidal black metal icra eden Forgotten Tomb 2012’de yayınladıkları …and Don’t Deliver Us from Evil albümüyle müziğinde ciddi bir heavy metal etkisi kazanıyor. Sonrada işin groove tarafı her albümle biraz daha artıyor.
Nihilistic Estrangement nasıl bir albüm?
Albümü dinlerken en çok düşündüğüm şey, özellikle ilk üç şarkıda, bay area thrash gruplarının yer yer kullanmayı sevdiği arpejleri ne kadar sık kullandıkları ve rif yazımında (özellikle leadler de) bu akımından çıkıp daha farklı türlere yönelen grupları ne kadar andırdıkları oldu. Sanki birisi Dave Mustane’nin gitar tonlarıyla oynamış da yanlışlıkla böyle bir albüm kaydı çıkmış ortaya gibi.
İlk şarkılarda melankolik pasajlar ve duygusal sololar haricinde daha black’n roll bir hava hakim albüme. Kapanışa yaklaşırken albüme ismini veren parça ve RBMK’da biraz daha depressive black metal sularına giriyoruz.
Albümün iyi yanları
Genel olarak albümün arpejlerini ve lead melodilerini sevdim. Albümün açılış şarkısının ortalarına doğru karşımıza çıkan melankolik pasaj ve sonrasındaki solo gayet güzel. Distrust’un sonundaki bölümde aynı şekilde. Genel olarak topluluk duygusal anlar yaratmak istediğinde bunu gayet iyi yapabiliyor gibi gözüküyor.
Ayrıca şarkı sözlerinde sürekli kendini tekrar eden bir mutsuzluk/intihar vs tema yerine çeşitli temalar sahiplenilmiş. Cinnet geçirip sokaktaki insanları öldürmeye başlamak, ölümcül bir hastalığa yakalanmanın çaresizliği, genel olarak topluma güven kaybı işlenen konular arasında. Evet sanırım albüm hakkında olumlu düşüncelerim bu kadar :/
Albümün kötü yanları
Ben black’n roll rifleri sevmiyorum. Hele mid tempoysa ve şarkı uzadıkça uzuyorsa daha da sevmiyor, sıkıntıdan kendimden geçiyorum. Groove rifleri illa kullanacaksanız uymanız gereken iki kural var, gaz olmak ve kısa şarkı yapmak. Uyun şu kurallara lütfen. Nihilistic Estrangement ne yazık ki bu kurallara uymuyor ve sıkıcılaşıyor.
Vokal performansının da sönüklüğü sıkıcılığın üstüne eklenen bir katman oluyor. Aslında beyfendinin ritiminde bir problemi yok, yırtıcı tonuda yer yer hoş geliyor fakat tonu o kadar aynı ki. Ayrıca şarkı sözlerinde bir temasının olmasını iyi bir şey olarak yazdık ama bu şarkı sözlerinin cidden kötü olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Neyse konu metalse şarkı sözü çok da önemli değil diyip geçelim.
Nihilistic Estrangement hakkında son sözler
Nihilistic Estrangement gayet başarılı gitar melodilerinin (arpejler, leadler, sololar) vasat gitar rifleri, kötü şarkı sözleri ve sıkıcı kompozisyonla sıradanlaştırıldı garip bir albüm. Enstrüman hakimiyeti ve yaratıcılık konusunda hiçbir eleştirim yok. Hatta bilakis Active Shooter’ın karanlık megadeth deneyimini çok sevdim. Fakat grup bu yaratıcı materyali bir şarkı haline getirirken feci halde çuvallıyor. Grubu çok seviyorsanız bir bakın derim ama bence Nihilistic Estrangement sizin için de kalıcı bir albüm olmayacaktır.
Bir yanıt yazın