Pa Vesh En Pyrefication albümü ile bize Beyaz Rusya’dan sesleniyor. Kendisi tek kişilik black metal ordularından. 2019’un yaz aylarında bu tarz bir müzik keşfetmek biraz ilginç oldu benim için. Underground piyasalarda Black Metal’in köklerine dönen ama deneysellik ve yaratıcılıkta bir adım öne geçmek isteyen epey bir grup keşfediyorum son zamanlarda. Bu keşiflerde genelde grupların vasat olduğunu düşünmeme rağmen bu araştırmalarımdan büyük keyif alıyorum. Pa Vesh En de bu tarz bir müzisyen. Bakalım Pa Vesh En Pyrefication ile diğer denemelerden sıyrılmayı başarabiliyor mu?
Müzik karmaşık, tarif etmek daha da karmaşık. Başlangıçtan itibaren Black Metal olduğu belli olsa da yılgınlığı ve kötümserliği hissettiren davullara, ızdırap ve acıyı ifade eden gitar riffleriyle işkence gören birinin çığlıkları ve yakarışları da eklenince karşımıza ilginç bir müzik çıkıyor. Müziğin ana teması ızdırap ve işkence. Aklınıza etkilenim olarak hemen Mayhem gelebilir ama Mayhem bunun yanında epey tiyatral ve masum kalıyor.
Pa Vesh En epey farklı bir kafası ve ruh hali olduğunu düşündüğüm bir müzisyen. Bu tarz riffler yazmak ve bunu sado mazoşist bir şekilde ifade etmek zor olmalı. Tüm albümü etkisi altına alan doom havasını ve dinleyiciyi hipnotize eden atmosferi yaratabilmek de epey zor olmalı. Bazı şarkılarda yer yer hızlanan temponun hemen ardından gelen kaotik serzenişlerin tribal ve melodik olarak devam etmesi ise dinleyiciyi kendisine teslim olmaya zorluyor. Albümdeki tüm şarkılar tavizsiz bir biçimde çiğ ve minimalist bir biçimde yazılmış. Buna rağmen müzisyenin birçok katman yaratmayı başarması ve şarkılardaki rifflerin atmosferik synth ve klavye olan uyumu müzisyenin profesyonelliğini gösteriyor. Her ne kadar şarkı sözleri hakkında en ufak bir fikrim olmasada vokallerin yani çığlıkların şarkı kısımlarındaki yerlerini de beğendim.
Albümün kaydı beklendiği gibi oldukça kötü. Bu elbette ki bilerek yapılmış bir seçim ve verilmek istenen mesaja da uygun ancak black metale aşina olmayan dinleyicileri epey zorlayacak bir seçim bu bence. Evet bu yol dinleyiciyi daha fazla hipnotize ediyor. Emek harcanarak ve hazıra konmayacak şekilde müzisyenin bizden keşfetmemizi beklediği çok fazla duygu var. Yani Black Metal’in ruhuna daha sadık da denilebilir. Lakin tüm bu zenginliğin kayıt kalitesinin vasatlığı arasında ara ara kaybolduğunu düşünüyorum. Yine de tarzından dolayı müzisyeni takdir ediyorum ve neyseki bu seçtiği bu yol orijinal olacağımda derken komik ve klişe bir havaya bürünmüyor. Burada gerçekten çok ince bir çizgi var ve bu çizgi üzerinde gezinmek oldukça zor.
Son sözlerime gelirken Pyrefication bana gece karanlığında, kırmızı şarap eşliğinde ve kendi düşüncelerim arasına dalmak istediğimde dinlemem gereken bir albüm gibi geldi. Müzik bana Black Metal’in hala korkutucu ve ekstrem olduğunu hatırlattı. Yıllar sonra hala benim için mistik ve yeniden keşfedilmeyi bekliyor. Müzisyenin önünde epey uzun bir yol var ve bu yolda sapmadan devam etmesini diliyorum ve lütfen biraz daha kaliteli bir kayıt.
Bir yanıt yazın