False, Amerika Minneapolis topraklarından gelen bir grup. Geçtiğimiz hafta çıkardıkları ikinci albümleri “Portent” ile karşımızdalar. Portent 3 şarkı ve bir outrodan oluşuyor. Yaptıkları müziği kaotik atmosferik black metal diye tanımlayabiliriz. Albümün 2019’da dinlediğim en iyi extreme metal örneklerinden biri olduğunu düşünüyorum.
Albüm “A Victual to Our Dead Selves” ile yüzümüze tokat atar gibi başlıyor. Kaotik, sert, acımasız ve tavizsiz. Bir o kadar atmosferik, duygusal ve katartik. Katartik çünkü müzisyenlerin bastırılmış nefret, acı, keder ve isyankarlık duygularını dışavurumunu anlamak zor değil. Sağanak yağmur gibi kulaklarımızı delen blast beatler arasındaki klavye, gitar ve basın birbirleriyle olan uyumu harika. Amerikan black metalinde genelde pek alışık olmadığım vokal ve gitar melodi eşlenikliğini ayrıca çok sevdim. Acaba Norveçlilere bir rakip mi çıkıyor?
Devamında gelen “Rime on the Song of Returning” ilk şarkıda başlayan kaotik, özgür ama bir o kadar disiplinli devam eden çılgın davul ve gitar uyumunu devam ettiriyor. Değişimi hiç bitmeyen kendini tekrar etmeyen rifflerle yakalamayı başardıkları atmosfer için gitaristlere ve kendilerine eşlik eden klavyeciye ayrıca teşekkür etmek gerekli. Çok iyi bir katalizör olmuş. Şarkının ortasında bilerek değiştirilen “mood” bir anda Mayhem havasını yakalıyor. Şarkı ilerdikçe anlıyorsunuz ki müzikteki yoğunluk ve yeğinliğin şarkıların hızı ve kaotikliği ile alakası yok. Vokalistin yakarışlarındaki acıyı ve hüznü hissetmemek elde değil. Bu hüznü şarkının kapanış bölümündeki riffler ve melodilerle desteklemelerini çok akıllıca buldum.
“The Serpent Sting, the Smell of Goat” ise vikinglere has duygusal kaosu en iyi yakalayan parça sanırım. Black metali diğer türlerden ayıran dinleyiciye duyguyu en sert ve yalın, en tavizsiz ve en görkemli şekilde sunmasının yanında bunu korumayı da başarmış. Black metal köklerine en güzel dönüşün ta uzaklarda, amerika topraklarında olacağını tahmin etmezdim. Bu şarkıdaki iki gitarist arasındaki melodi uyumunu çok beğendim. Çok zekice yazılmış bu riflere ek olarak klavye ve vokalin uyumu da ayrıca şahane. Bu şarkı bana tekrar black metalin en ciddi müzik türü olduğunu hatırlattı.
False’un bu sophomore albümü ilk albümdeki canlı kaydın aksine kanal kayıtta yapılmış. Ama bunu yaparken ilk albümdeki çiğ ve kaotik havayı korumayı başarmışlar. Kadın vokalistimizin çığlıklarının kalitesi böylece daha da artmış. Kendisinin çok iyi bir vokalist olduğunu düşünüyorum. Ayrıca grup üyelerinin ilk albümünden sonra başlarına gelen acı olayları öğrendiğimde albümün neden bu kadar iyi olduğunu anlamam kolaylaştı. Duyguların gerçek bir dışavurumu.
Bu yıl çıkan vasat darkthrone ve abbath albümlerinden sonra böyle bir albümün underground piyasalarından çıkmasını görmek beni çok heyecanlandırdı. İskandinavya’nın birkaç grup dışında black metal bayrağını diğer ülkelere kaptırmasını perçinleyen bir albüm benim için. Black metal gerçekten artık global bir müzik ve konumdan bağımsız olarak çok güzel müzikler ortaya çıkıyor. Bize ise bunları keşfetmek kalıyor. Musiki Cemiyeti’nde bizi takip ederek keşiflerimize ortak olmaya siz değerli dinleyicileri davet ediyoruz.
Bir yanıt yazın