İtalyan Symphonic (ve metal archives’e göre teknik) death metal grubu Fleshgod Apocalypse kariyerinin 5. albümü Veleno ile geçtiğimiz günlerde tekrar gündemimize oturdu. Son yıllarda yaptığı işlerle kendinden oldukça söz ettiren topluğun yeni albümün heyecanla beklendiğini söylememiz sanırım çok da yanlış olmaz. Ne yazık ki ben o heyecanı paylaşmıyordum.
Fleshgod Apocalypse benim gözümde Dimmu Borgir’ın son birkaç albümünde takip ettiği formülden yürüyen bir topluluktu. Ekstrem metal türü üzerine türlü türlü senfonik bölümler, pasajlar, korolar. Yer yer mikrofonu devralan temiz vokaller. Arada daha duygusal, daha tiyatral bölümler. Düşününce klavyeli black metal gruplarının 30 yıldan beri yaptığı şeyler…
Tabii Fleshgod Apocalypse için özgünlükten yoksun, sıradan bir grup demek olağanüstü bir haksızlık olur. Her ne kadar müzikleri benim ilgimi pek çekmese de (inanılmaz sıkılıyorum senfonik işlerden) adamların Dimmu Borgir’dan on kat daha iyi müzisyen olduğu herhangi bir şarkılarının herhangi bir dakikasından pat diye anlayabilirsiniz. Bu arada grubun piyanist’i (ayrıca da orkestrasyonlarının yazarı) Francesco Ferrini Dimmu Borgir’un son albümünün orkestrasyonların da destek olmuştu. Özetle adamar boş değil.
Veleno’ya işte bu heyecansızlık ama “adamlar iyi müzisyen” düşüncesiyle yaklaşıyordum. Girizgahı çok uzattım. Hemen mesajımı veriyorum: Veleno gayet iyi bir albüm.
Bence senfonik metal türlerinin en büyük sorunu şu. Ya metali senfonik müziğin arkasında, o müziği sertleştiren bir figüran olarak kullanıyorlar ya da işin senfonik tarafıyla metal tarafı bir anlam bütünü oluşturmuyor, dolayısıyla da bir şey ifade etmiyor. Dimmu ilk örneğe uyarken Fleshgod Apocalypse ikinci kategoriye giriyor. Herhangi bir Fleshgod Apocalypse şarkısından senfoniyi çıkarsan işin death metal tarafında bir şeyler eksilir mi? Ya da senfoniyi ayrıca dinlesen eskiden hangi şarkıda olduğunu hatırlar mıyız?
Veleno’nun iyi bir albüm olduğunu düşünmemi sağlayan yegane şey işte bu iki soruya eskisi kadar basit ve hızlı cevaplar veremiyorum. Hayır, hala kusursuz bir bütünlükten bahsedemiyorum, zaten genel olarak senfonik metali sevmediğim için bu konuda yelkenleri hemen indirmeyeceğimi de itiraf ediyorum. Fakat bu sefer de albümün metal yönünün bestelenişe tutulurken buluyorum kendimi. Özellikle de gitar rifflerine.
Teknik death metal babayla, melodik swedish annenin aşk çocuğundan bahsediyoruz. Yer yer teknik tarafını hissettirse de annesine benziyor çocuğun gözleri (işin senfonik kısmı evlatlık verilmesinden kaynaklanıyor). Şarkıların katharsis anlarının ağırlıklı olarak duygusal gitar sololarıyla verilmiş olması ise bam başka bir güzellik. Monnalisa ve The Day We’ll Be Gone gibi şarkılarsa topluluğun gerekirse deneysel işler de yaparız söylemleri adeta (The Day We’ll Be Gone’dan çık sıkılmış olsam da :P).
Bu arada şarkı sözlerine de muhakkak bakın derim. Fury cahillik çok kötü bir şeydir, ölsün cahiller temasını işlerken Carnivorous Lamb’ın sözleri mağdur edebiyatından bahsediyor oluşu zamanlama manidar dedirtiyor. Diğer taraftan Sugar’ın intihar ve uyuşturucu bağımlığı hakkında söyledikleri ayrıca taktire şayan.
Son sözlerimize gelirsek… Veleno’ya baktığım zaman oldukça büyük bir albüm görüyorum. Sesi, prodüksiyonu, sertliği, melodileri, sözleri, besteleri, performansları. Fleshgod Apocalypse bana göre yer yer klişe de olsa oldukça yüksek bir estetik anlayışa sahip ve Veleno’nun her katmanında bunu hissedebiliyorsunuz. Tüm bu vasıflarıyla Veleno gözümde sadece iyi bir albüm olmakla kalmıyor, ayrıca Fleshgod Apocalypse’in yükselişini benim gözümde meşrulaştırıyor. Muhakkak bir şans verin.
NOT: Reise, Reise kavırını beğendim mi yoksa beğenmedim mi hala bilemiyorum…
Bir yanıt yazın