30 küsür yıllık grup Sepultura Quadra albümü ile onbeşinci kez müzikseverlerle buluşuyor. Bu kadar eski grupların yeni albümlerini incelerken insan ister istemez işin içine biraz nostalji katıyor. 90’larda gerçekten de en fazla dinlediğim gruplardan biriydi Sepultura. Özellikle şarkı sözleri, groove ve tribal ritimleriyle favori gruplarımdandı zamanında. Grubun beyni ve ruhu Max Cavelaranın ayrılması ise Sepultura’nın bence metalin all star kadrosundan çıkmasına neden olmuştu. Max sonrası çıkardıkları Against albümü şahane şarkılar içerse de Sepulturayı özel kılan öğeleri barındırmıyordu. Açıkçası tam anlamıyla dinlediğim son Sepultura albümü de Against‘tir. Sonraki albümlere hep gözatsam da beni asla bir daha etkilemeyi başaramadılar. Ta ki Quadra’ya kadar. Sepultura Quadra albümü ile kesinlikle Against’ten beridir imzasını en iyi attığı albümü çıkardı.
Quadra latincede dört yol anlamına geliyor. Albümdeki oniki şarkıyı da üçerli gruplardan dörde ayırmak mümkün. İlk üç şarkı Sepulturanın ilk dönemlerine yapılan bir atıf ve sağlam thrash metal şarkılarından oluşuyor. Giriş şarkısı Isolation bu işi en iyi yapan parça. Sonraki üç şarkı ise groove perküsyon etkili Roots dönemine dönüşü temsil ediyor. Ardından gelen üç parça, önceki albümlerı Machine Messiah’daki progresif tavrı sürdürüyor ve The Pentagram gibi çok iyi bir enstrümental şarkıyı barındırıyor. Albümün son üç parçası daha melodik ve daha deneysel parçaları barındırıyor ki Agony of Defeat Sepultura tarihinin bence en iyi en özel şarkılarından biri.
Sepultura Quadra albümü ile müzisyenliklerinin bence zirvesinde olduklarını göstermiş. Şarkı yazımı, rifler ve melodiler büyük bir usta işi. Davullar dinlediğim en görkemli Sepultura performanslarından. Kaotik ama melodik sololar Kisser’ın en iyi yaptığı işlerden. Vokalist Derrick Green sonunda en iyi performansını ortaya sunmuş. Tüm şarkı sözleri ona ait ve klişe olmasına rağmen çok başarılı. İnsanlık var oldukça devam eden ve eşitsizlik, adaletsizlik gibi konuları Isolation ve Ali gibi şarkılarda ele alırken kişisel öfke ve isyan duygularını Raging Void ve Autem gibi şarkılarda dışavuruyor. Küskünlük ve içsel kurtuluşu arayan Agony of Defeat‘de ise en iyi vokal performansını sunuyor.
Peki albümde hiç mi kötü öğe yok. Tabi ki var. Hem de kulaklarıma bıraktığı kocaman bir tatsızlık ile hatırlayacağım bir öğe. Prodüksiyon ne yazık ki kulaklarımı tırmalıyor. Şarkı yazımı bu kadar iyi olmasa albüm bence koca bir çöpe dönüşebilirdi. Loudness War’a yenik düşmüş çok steril bir albüm. Çok fazla kompresyon ve aşırı gürültülü bir sonuç ortaya çıkmış. Bilemiyorum belki de teknoloji ile beraber kaçınılmaz bir son bu ama ben daha doğal ve atmosferik bir prodüksiyonla gelmiş geçmiş en iyi Sepultura albümlerinden biri olabileceğini düşünüyorum. Belki yeni nesil metal dinleyicileri bu adam neden bahsediyor diyecektir o da ayrı bir konu.
Neyseki değindiğim gibi şarkılar genel olarak çok iyi olduğu için prodüksiyonu gözardı ediyorum. Ayrıca metal müzikseverlerin albümde mutlaka dinlemesi gereken şarkılar Isolation, The Pentagram ve Agony of Defeat. Sepultura Quadra ile kanımca 2020 de şu ana kadar çıkmış dinlediğim en iyi metal albümlerinden birine imza atmış. Dinlemenizi kesinlikle öneriyorum.
Bir yanıt yazın